۲۱ بهمن ۱۳۸۸

و فردا....
روزی است که خیلی از انتظارها به پایان خواهد رسید و آغازیست برای راه دراز ولی با ثمر. 22 بهمن امسال تفاوتی بزرگ با سالهای پیشین خواهد داشت. اولین تفاوتش اینه که مردم اون را نه یک روز تعطیل بلکه روز اوج مباره خود با سرداران خون و جهل میپندارن. نگرانیها در هر دو جبهه غوغا میکنه. سمتی نگران از دست دادن قدرتش و نگران اینکه اینبار چگونه ودر چه حد ضربه از این مردم خواهد خورد وآیا شانسی برای بقا خواهدداشت ویا نه. در سویی دیگر نیروی بزرگ جنبش مردم که باامید به پیروزی علیه این خونآشامان در فردایی نزدیک این کور صفتان را به مباره طلبیده. فکر نمیکنم در این لحظه هیچ طرفی بتونه با قاطعیت حوادث فردا را پیش بینی کنه. همه با نگرانی در انتظار فردایند. بدون شک این پیروزی ازآن مردم خوب این سرزمین خواهد بود چراکه بعد از 31 سال ترور وخفقان, 31 سال اعدام وشکنجه,31 سال فقر ونکبت وذلت ونابودی وآوارگی 2 نسل این مردم هیچ چیزی برای دستدادن نداره جز امید به فردایی روشن. همان امیدی که نیروی محرک این شهامت ها ورشادت هاست.
پس با امید به پیروزی بر این دژخیمان به پیش.....

۱۱ بهمن ۱۳۸۸

به کجای کار رسیدیم؟

چندی پیش سناریوی چهار پرده ای جنبش مردمی ایران را که مینوشتم اعتقادم بر این بود که بزودی اشخاص به اصطلاح "اپوزیسیون" داخلی ماهیت واقعی خود را رو خواهند کرد. این چیزی ست که امروز در جریان ست و به پایان پرده سوم ما را نزدیکتر کرده. دوباره خوانی این پرده و تطابق آن با حرکتهای یکماهه اخیررژیم گواه این مدعاست.
موسوی بعد از اون بیانیه کذ ایی به استراحت رفت و ساکت شد. این آغاز جدا کردن راهش از مردم بود. چرا که نابودی رژیم اون را هم که هویتش را از این رژیم دارد نابود خواهد کرد. این حرکت بزرگ نه تنها سردمداران خون وجنایت را به هراس و سرگیجگی انداخت بلکه این "ناجیان" رژیم را هم به دلهره انداخت. از سوی دیگر کروبی که لقب دیوانه خودزن رااز من گرفت بعد از شلیک تیر در قزوین سکوت کرد وبعداز مدتی با دادن چراغ سبز به خودکامگان راهش را ازمردم شوریده جدا رد. اول تایید احمدی نژاد وبعد با گفتن اینکه اگرموجودیت رژیم درخطر افتد با پیوستن به خامنه ای یک جبهه واحد مقابل مردم خواهند ساخت , گور خود را چهارچنگولی کند. توجیهات بعدیش چیزی جز مشتی اراجیف نیست.
اما دراین بهبوبه علی چلاق قدری شاخ وشونه کشید و احمدی نژاد که به گوشه ای گذاشته بودنش ظاهر شد . سفرهای استانیش را از سر گرفت وسخنرانی پشت سخنرانی را آغاز کرد. یک اشتباه کوچیک که رخ داد زمانی بود که یزدی تکروی کرد وپا رو دمب رفسنجانی گذاشت که اون هم خیلی سریع راست ورو شد . آخه این جز برنامه تدوین شده نبود ودر نامه خاتمی به علی گدا مطرح نشده بود.
باید اقرار کنم که این رژیم در یکدست کردن خود در مقابل مردم تا حدودی موفق بوده و اگر موسوی هنوزبله آخر را علنی به علی گدا نداده نه این خاطره که در جبهه مردم ایستاده وخواهد ایستاد بلکه از جهت گرفتن تضمین برای امتیازاتیست که دارودسته خامنه ای به این جناح داده.
بنا بر ماهیت و جایگاه این جریان به اصطلاح اپوزیسیون اینکه تا آخر اینها با مردم نخواهند ماند روشن بود. اما نکته مثبت حضور جناح موسوی در کنار مردم نقش محوری آنها در این حرکت بود. علیرغم اینکه شعارهای مردم خیلی رادیکالتر از گفته های موسوی بود. و همین هم دلیل همان ترسی است که گریبانگیرشان شده.
با کنارکشیدن موسوی و کروبی از مردم واز بین رفتن نقش محوری آنها در ایجاد تجمع ها ، جنبش مردم را در زمان کنونی آسیب پذیرخواهد کرد. رژیم به این مسئله خوب آگاهست وحرکات وعملکردهای خود را هم در این راستا قرار داده.
عده ای براین معتقدن که رهبران این جنبش مردم وبخصوص جوانان هستند. من این ادعا رافقط یک شعارمیبینم. مردم نیروی محرک این جنبش اند ولی برای تداوم وحرکت بجلوی آن به برنامه ریزی اهداف باید مسلح شد. بحث بر سر یک شخص ,یک حزب ویا یک اندیشه وایده لوژی سیاسی در نقش رهبری نیست بلکه شورایی منسجم برخاسته از بطن همین مردم در جهت استقرار همین خواسته های مردم است.
این که چطورو چگونه این محوریت را باید ایجاد کرد جواب ساده ای نخواهد بود . حداقل برای من, ولی به این اصل اعتقاد کامل دارم که راه حل آن نه ازاندیشه های تئوری پردازان خارجه نشین بلکه از درون همین جنبش باید بیرون بیاید.

۲۹ دی ۱۳۸۸


اگريک با يک برابربود

شعری زیبا از:
زنده ياد خسرو گلسرخي

* *

معلم پای تخته داد ميزد
صورتش از خشم گلگون بود
و دستانش به زير پوششی از گرد پنهان بود

ولی آخر کلاسيها
لواشک بين خود تقسيم می کردند
وآن يکی در گوشه‌ای ديگر «جوانان» را ورق می زد

برای اينکه بيخود های‌و هو می کرد و با آن شور بی‌پايان
تساويهای جبری را نشان می‌داد
با خطی ناخوانا بروی تخته‌ای کز ظلمتی تاريک
غمگين بود

تساوی را چنين بنوشت : يک با يک برابر است

از ميان جمع شاگردان يکی‌برخاست

هميشه ... يک نفر بايد بپاخيزد

به آرامی سخن سر داد

تساوی اشتباهی فاحش و محض است
نگاه بچه‌ها ناگه به يک سو خيره گشت و
معلم مات بر جا ماند

و او پرسيد : اگر يک فرد انسان، واحد يک بود
آيا يک با يک برابر بود؟

سکوت مدهشی بود و سوالی سخت
معلم خشمگين فرياد زد آری برابر بود

و او با پوزخندی گفت
اگر يک فرد انسان واحد يک بود
آنکه زور و زر به دامن داشت بالا بود و آنکه
قلبی پاک و دستی فاقد زر داشت پايين بود؟
اگر يک فرد انسان واحد يک بود
آنکه صورت نقره گون، چون قرص مه می‌داشت بالا بود
وآن سيه چرده که می ناليد پايين بود؟
اگر يک فرد انسان واحد يک بود
اين تساوی زير و رو می شد
حال می‌پرسم يک اگر با يک برابر بود
نان و مال مفتخواران از کجا آماده می‌گرديد؟
يا چه‌کس ديوار چين‌ها را بنا می‌کرد؟
يک اگر با يک برابر بود
پس که پشتش زير بار فقر خم می‌گشت؟
يا که زير ضربه شلاق له می‌گشت؟
یک اگر با يک برابر بود
پس چه‌کس آزادگان را در قفس می‌کرد؟

معلم ناله‌آسا گفت :
بچه‌ها در جزوه‌های خويش بنويسيد
...یک با یک برابر نیست

۱۱ دی ۱۳۸۸

نمایش جنبش مردم ایران

پرده اول: کودتای انتخاباتی .
نویسنده جنتی و یزدی، کارگردان بیت رهبری، تدارکات سپاه پاسداران ، نقش اول احمدی نژاد.

پرده دوم : مقاومت.
نویسنده اصلاح طلبان، کارگردانان موسوی و کروبی ، تدارکات فیس بوک، تویتر، ... بازیگران ملت مبارز ایران
و پرده دوم به آنجا تمام شد که بازیگران پرده دوم کارگردانان را به کناری زده و با منسجم کردن جنبش خود، آخرین سکانس را به خواست و هدف خود خود تغییر دادند.
چنین حادثه ای سرمایه گزاران این نمایشنامه را بر آن داشت تا با نوشتن پرده سوم درحفظ موقعیت خویش با فرستادن بخشی از بازیگران به خانه هایشان و کم کردن هزینه ها وکنترل بیشتر بر باقیمانده گان بازیگران به اجرا دربیاورند.

پرده سوم : سازش
نویسنده هاشمی رفسنجانی .کارگردان اصول گرایان. تدارکات بیت رهبری. بازیگران موسوی در نقش خیرخواه دانا، کروبی دیوانه خودزن، شورای مصلحت در نقش شورای صلح، جنتی، مصباح یزدی وامثالهم در نقش مخالفین با ناز و غمزه ، سپاه پاسداران واطلاعات در نقش نیروهای حافظ سازش و دولت احمدی نژاد مطیع و فرمانبر قوه های قضائی و مجلس.
تماشاگران: مردم مبازر وآزادیخواه ایران.
درآغاز این پرده موسوی بیانیه ای بی خاصیت صادر میکند که در آن خط و مش یک آتش بس را بدون هیچ تضمین اجرایی پیشنهاد میدهد. بلافاصله نیروهای کودتاگر ساز مخالفت را مبزنند ودر نماز جمعه خواستار اشد مجازات مردم قیامگر را میکنن. نیروهای میانی فرصت طلب از پیشنهاد موسوی استقبال میکنن واز رهیر تقاضای عاجزانه میکنن تا این به اصطلاح آشتی ملی را برپا دارد. رهبر مدتی سکوت خواهد کرد تا این حمایتها بیشتر شود. اما جمعه ها علمای اسلام وبخشی از به اصطلاح روشنفکران اسلام اسرار ورزند. در نهایت وقبل از بزرگداشت چهلم منتظری بالاخره رهبر جام زهر را نوشیده وبا اگر واما هایی میپذیرد. احمدی نژاد تا این لحظه سکوت کردهبود به میدان مییآید وآمادگی خود را در اجرای فرامین رهبر اعلام میدارد.
از آنجایی که رهبر قدمی از حمایت خود از دولت کودتا عقب نخواهد نشست پس دولت احمدی نژاد باقی خواهد ماند. اصلاح طلبان به شرط نشان دادن خواست اجرای بخشی از مفاد پیشنهادی موسوی ( دقت شود ، خواست اجرا ونه تضمین اجرا طبقآنچه خود موسوی خواستار است ) دولت کودتا مشروعیت حکومتی پیدا خواهد کرد. باقیماندگان عنصرهای حکومتی بعد از بدنامی حذف خواهند شدو به این امید که شاید بخش وسیعی از مردم را به خانه هایشان برگردانند وصباحی بیشتر رژیم را نگهدارند.
ولی مردم ایران این پایان را برای این نمایشنامه دوست نخواهند داشت و خود سناریو پرده چهارم را خواهند نوشت.

پرده چهارم: نابود باد سازشکار
نویسنده ،کارگردان،بازیگر مردم بپا خواسته وآزادیخواه ایران . تدارکات: فیس بوک، تویتر حمایتهای افکار جهانی .
مردم دوباره به خیابانها باز خواهند گشت و جهت یادآوری به این کفتارصفتان خشک مغز دوباره فریاد خواهند زد " موسوی بهانه ست ، کلّ رژیم نشانه ست". وبخاطر اینکه باز به این دیوصفتان بفهمانند که حقوق انسانی آنها قابل معامله نیست بلندتر ورساتر فریاد خواهند زد "نابود باد سازشکار"

Show must go on

۱۰ دی ۱۳۸۸

سال نو میلادی بر همگان
مبارک باد

۳ آبان ۱۳۸۸

"شب های ما هنوز روشن است و صداهایمان هم چنان رساست"
دوست خوبم سعید عقیقی یادداشتی برسرنوشت آخرین فیلمش "صداها" نوشته است خواندنی. خواندنی نه از آن جهت که گلایه فیلمسازی است از نا عدالتی ها وتبعیض هایی که آئینه برگردانی است از حاکمیت جامعه بلکه آنچنان که سعید گفته سندیست تاریخی از آنچه که بر این هنر گویا وزیبا در ایران میگذرد. البته این که از دیدگاه من عجیب نیست. شاید اگر غیر ازاین بود مرا متعجّب میکرد. درمملکتی که حاکمانشان با نابود کردن آثاروماندگارهای تاریخی درصدد نفی تاریخ وفرهنگ دیرینه ایران زمین هستند. حاکمانی که زبان عربی را جایگزین زبان پارسئی کردن که فردوسی برای حفظش در برابر این تهاجم فرهنگی هزاران سال پیش سختیها کشید. آیا این بیت افتخار آفرین " بسی رنج بردم در این سال سی عجم زنده کردم بدین پارسی " را هنوز میشود زمزمه کرد ؟ یا اینکه باید گفت:
بسی زجر بردم در این سال سی که تازی آموختنم بجای پارسی.
اما سعید چه گفت؟ یادداشت او را از قلم خودش بخوانید.


میعاد در لجن
این را نمی نویسم که چیزی را تغییر دهم؛چون دریافته ام که خوش بو ترین گل نیز تعفن مرداب صدسال مانده را تغییر نخواهد داد.این را می نویسم که درتاریخ بماند؛که کسی در آینده بداند که جز مشتی چاپلوس و لوده و مزدور و مزور وشارلاتان و هفت رنگ و ریاکار؛که چارچنگولی بر روح و ذهن و باور هنر دوستان چسبیده بودند و رهاشان نمی کردند،کسان دیگری نیز در این سال و زمانه بر این خاک می زیسته اند.و آن که از پس کاروان می آید با خود نگوید که اینان همگی مشتی دون پایه و فرومایه بودند و به ماندن نمی ارزیدند.شاید کسانی باشند که این راه رابگیرند و بیایند و امیدوارباشند که عرصه به تمامی از آن دونان و فاسدان نبوده و نخواهد بود،و صحنه یکسر ازمردمی ومردمان خالی نمانده است و نمی ماند.اکنون در دور کامل لجن،سینما از آن چه باید باشد و می تواند باشد فرسنگ ها فاصله گرفته است.دروغ،تبعیض،حق کشی و پلیدی به صورت امری رایج و طبیعی درآمده وگویی جزاین چیزی نباید باشد.حق این است که وقتی از کنار تابلوهای تبلیغاتی یا سردرسینماها می گذریم از دیدن این تصاویر عنیف و حماقت مستولی بر ذهن و زبان سازندگان شان سرمان را از خجالت پایین بیندازیم و بگذریم و دل مان را به فروش بلیت ها خوش کنیم و خودرا فریب بدهیم که "چرخ سینما باید بچرخد"و سینمای "پر مخاطب"ی داریم. انگار پدری به جای کوشش در جهت فراهم کردن رفاه دختر تازه بالغ اش،او را روانه خیابان ها کند تا خرج خودش را در بیاورد و استدلال اش این باشد که "چرخ زندگی باید بچرخد"و دل خوش دارد به این که دختر "پر مخاطب"ی دارد!این توهین آمیز ترین جمله ای ست که می توان نثار دوستداران سینما کرد. مگر فروشندگان این کالاهای کریه که ظاهر و باطن خفت بارشان راه را بر هرگونه تفکر بسته است،خدمت گذار چیزی جز جیب گشاد خودبوده اند؟آیا با این همه سرمایه و مشتری که از آن دم می زنند،ذره ای بر کیفیت مهملات شان افزوده اند؟یا بدتر،سوراخ دعا را یافته اند و اراجیف رقت انگیزشان از فیلم فارسی های دهه 1330 هم عقب افتاده تر و حماقت بار تر به نظر می آید؟این همان دروغ بزرگی نیست که برای سرکیسه کردن بینندگان مان به خوردشان می دهیم؟چه کسی گفته است که برای بالابردن تعداد تماشاگران،باید تئوری "کاباره ارزان قیمت" را که همان پنجاه سال پیش هم کهنه به نظر می امد،دوباره علم کرد؟یا چه کسی گفته است که سطح سلیقه مخاطبان را باید مشتی جاهل تازه به دوران رسیده معین کنند؟از کی تا به حال بی فرهنگ ها در زمینه سینمای فرهنگی صاحب نظر شده اند؟آیا اصلا تقسیم بندی سینما توسط چنین افرادی ،خود به خود به معنای تحقیر مفهوم "فرهنگ"نیست؟محافل سینمایی که فقط در زمینه دریافت بودجه برای برگزاری جشن ها پیداشان می شود،امروز کجاهستند؟نکند فضولات متعفنی که به مدد مافیای بخش دولتی دوهفتگی ساخته می شوند و به واسطه مافیای بخش خصوصی یک ماهه اکران می شوند،در ردیف "آثار هنری"اند و ما بی خبریم؟ بگذارید کمی از برگ های تاریخ اندوهبار سینمای مستقل این ولایت را ورق بزنیم تا بدانیم که در این سال ها پیش نیامده و فقط فرو رفته ایم:چهل و چند سال پیش،صاحب سینمایی که مجبور شده بود سیاوش در تخت جمشید فریدون رهنما را اکران کند،خودش جلوی در سینما ایستاده بود و به همان چند علاقه مندی که می خواستند بلیت بخرند ووارد سینما شوند،پیشنهاد می داد که وقت شان را بی هوده تلف نکنند ،چون"فیلمش خوب نیست!"با این شیوه ،فیلم زودتر از کف فروش پایین می امد و مدیر عزیز دوباره می توانست شمسی پهلوون و چهار تا شیطون را برای بار چندم روانه پرده کند.البته با احتساب زمان،پرت ترین فیلمفارسی های پنجاه سال پیش به مراتب بر کپی های خجالت آور امروزین شان برتری دارند،اما تقریبا سرنوشت تمامی فیلم های مستقل و متفاوت در تاریخ سینمای ایران چیزی جز این نبوده است.آن ها تاوان تن ندادن به ابتذال را تمام و کمال پرداخته اند و اکنون نوبت به ما رسیده است.شش سال از اکران واپسین فیلم نامه ساخته شده ام می گذرد:شب های روشن،که با مظلومیت تمام، در سکوت کامل و فقط در سه سینمابه نمایش درامد،امروز دلبستگان بسیاری دارد که به خاطر دیدن لودگی و فرومایگی به سینما نمی آمدند و نمی آیند. و امروز با سینما قهرند چون فیلمی نمی یابند که به شعورشان احترام بگذارد...و امروز نوبت به صداها رسیده است .به راستی چه کسی از اکران موفق چنین فیلم کوچک و جمع و جوری ممکن است به خود بلرزد و با تمامی وسایل ارتباط مخاطبان با فیلم شود؟چرا روزی یک سانس و آن هم تمامی سانس های مرده چند سینما طوری برنامه ریزی شود که حتا دوستداران صداها هم نتوانند فیلم محبوب شان را ببیند؟مشکل اصلی این نیست که چنین فیلم هایی امکان مقایسه میان اندیشه و جهل را به وجود می آورند؟و نکته در این نیست که همین فیلم های کوچک مشت دروغگوهای بزرگ را به سادگی باز می کنند؟فیلم هایی که هزینه شان چند برابرصداهاست و دستاوردشان چیزی جز شرمساری و تمسخر نیست؟صمیمانه امیدوارم هرچه زودتر "گروه فیلم های بی فرهنگ" نیز با همین عنوان به وجودآید و جشنواره ای برای آن ها به وجودآید و "زرشک زرین"نیز که امروز برای ربودن اش رقابت از هر زمان دیگری شدید تراست،به محصولات شایسته و فرح بخش سینمای "ملی" ایران که در عین نارضایتی ملت همچنان به حیات انگلی و ننگین خود ادامه می دهد،با عزت و احترام فراوان اهدا شود و حمایت های بی حساب و کتابی که در طول سال ها نثار چنین خزعبلاتی شده،جایگاه خودرابیابد.خوش بختانه فهم تماشاگر ما هنوزتا سطح تهیه کنندگان فیلمفارسی پایین نیامده و به رغم کوشش مافیای تولید،مافیای سینمادار و مافیای سینمایی نویس که در حقارتی وصف ناپذیر،ذره بین به دست به دنبال"ساختار فیلمفارسی"می گردد،هنوز فرق بین فیلم جدی و مهمل راتشخیص می دهند. میعاد ما با مشتاقان فیلم جدی،حتا در میان لجن نیز پابرجاست.شب های ما هنوز روشن است و صداهایمان هم چنان رساست. مارا با نشخوار کنندگان فضولات گذشته کاری نیست. ما آیندگانیم.

سعیدعقیقی

۲۸ شهریور ۱۳۸۸

جا قحطی که نبود، بود؟

زیدی میگفت حکایت این شلوارهای جین که جمله بسم الله الرحمان الرحیم به جیب پشتش گلدوزی شده شنیدی ؟
گفتم: آره
گفت: تعجب نکردی؟
گفتم: تعجب از چی؟
گفت: جا قحطی بود؟
گفتم: توکه اینقدر خنگ نبودی
گفت: خنگ؟ چرا این کلمه مقدس را در ماتحت خانمها چسبوندن؟ این کفر وتوطئه شیطان نیست؟
گفتم: الحق که ازتو ناامید شدم. اگر حواست را خوب جمع و جور کنی میفهمی که با همین یک کار چند هدف را نشانه گرفته ان. به این میگن هوش و ذکاوت که فقط مختص رهبران دینی ، سیاسی ماست.

گفت: بابا تو هم ما را گرفتی ها.
گفتم: گوش کن تا چراغت را روشن کنم.
اولا" تجسمی کردن تاریخ اسلام. دوما" امر به معروف به روش جالب کردن و ایجاد علاقه به انعطاف های اسلام . سوما" نهی از منکر که هر دو از فروعات دین هستن. چهارما" کمک به طرح عفاف در جامعه. ودر آخر پنجما" نوآوری بواسطه اسلام.

گفت: ما هیچ نمیفهمم تو چی میگی ،بابا غلط کردم که سئوال کردم شنیدی ،ولمان کن.
گفتم : نه حالا گوش کن تا مسئله را برات حل کنم. میدونی اولین بار کلمه بسم الله.... کجا گفته شد؟
گفت حتما" میخوای بگی غار حرا؟
گفتم : احسن. غار حرا غاری کوچک تاریکی بود در برآمدی کوهی. اگرخوب دقت کنی میبینی تشابه زیادی بین اون کوه وغار و اون باسن ورقلمبیده ست. خصوصا" که موو پشم اونجا هم اون تار عنکبوتی را تداعی میکنه که بر ورودی غار بسته بود. خوب تجسم از این بهترمیشه که مردم مبدأ اسلام را روئیت کنن؟
مسئله دوم اینکه وقتی غیر مسلمونها چشمشون به اون برآمدگی نرم زیبا بیفته میفهمن که اسلام فقط خون عزا و گریه ونکبت نیست بلکه زیبایی ها هم داره وهمین در اونها ایجاد علاقه میکنه. وبه این میگن امر به معروف وبه راه راست بردن.

گفت: خوب درباره نهی از منکر چی میخوای بگی. مگر میشه که یه چیز هم امر کنه وهم نهی کنه؟
گفتم: پس خوب گوش کن تا ببینی این یکی چقدر کاربرد داره. یک: جوّنها ی خودی وبچه بسیجیها اگر شیطون بره تو جلدشون و هوس کنن ، به محض اینکه چشمشون به اون کامه مقدس روی اون لمبه بیفته سرشون میندازن پایین و از خر شیطون میان پایین. دو: جونهای غیر خودیِ شرور و هوسبازهم همینکه این کلمه را اونجا ببینن نه تنها آب از دهنشون دیگه راه نمیفته بلکه تف و لعنت هم به اون لمبه و صاحب لمبه میکنن و روشون بر میگردونن.
در مورد طرح عفاف هم بگم که بالاخره شاید راه حلی برای مشکل حوزه علمیه باشه. که بچه ملاها از فکر عمل لوا... با هم هجره ایش بیرون بیاینن واز دیدن این جمله شرمسار بشن.

گفت:حالا اومدیم و شرمسار نشدن، تکلیف چیه؟
گفتم: امیدوارم اقلا" قبل ازاین کار وضوع بگیرن و دوما" کفاره را به حاج شیخ بزرگ بپردازن. تازه میخوام در مورد تاثیراتش در شهری بگم که در موردش شایعه زیاده. ولی..... نه بابا این یکی را فراموش کن تا برایم حرف در نیووردن.
گفت: پس نوآوری چی میشه؟
گفتم: حالا فکر کن اگر از اون غار حرا بادی در بره دیگه مردم نه تنها نمی خندن بلکه به صاحب باد هم میگن عافیت باشه.

گفت پس اینجا تکلیف عطسه چی میشه؟
گفتم: این باشه طلب تو تا بعد.



بايگانی وبلاگ

search